Ik ben chaotisch, veelzijdig, kleurrijk en bovenal Kunstenaar.

Ontwaker van de plek Neerbroek 13a,
Hoeder van Ateljee13b,
Creator van de Hemel in Boekel.

Geboren op 16 juli 1964 op de Neerbroek.

De kunstenaar in mij wil de liefde in beeld brengen, de liefde de wereld in laten stromen door de beelden die ik maak.
In 2012 ben ik afgestudeerd aan de Nieuwe Akademie Utrecht met videokunst.

Ik heb altijd mijn camera bij me.
Op de gekste plaatsen zie ik iets wat ik wil filmen of fotograferen.
Vogels die met grote getalen uit de boom vliegen,  de wind die met de takken speelt, verwelkte bloemen,  schaduw op de muren, water dat door de regen wordt bewogen, de wind die het gras op en neer gooit....

Alle filmpjes en foto's komen in mijn computer en van daaruit ga ik combineren.
Ik kijk naar de compositie, naar vormen die in elkaar passen en die in elkaar overlopen.
Ik speel met het contrast in de beelden. Maak dat groter of juist kleiner, versterk de kleuren of zwak ze af.
Zet beelden over elkaar heen en laat ze langzaam in elkaar overvloeien.
Speel met abstracte en realistische beelden.
De beelden worden versterkt met geluid, een dwepend muziekje met daar doorheen, net even op een speciaal moment, een realistisch geluid. Voetstappen, een kloppend hart, een deur die dichtgaat, een uil in de nacht, een piepende rem.
Beeld en geluid hebben allebei het abstracte en het realistische in zich.

Ik heb altijd een fascinatie gehad voor de mens en zijn gevoelens, dat is zichtbaar en voelbaar in mijn video’s en foto's.
Abstracte bewegende vormen vermengd met realistische beelden, het geeft een mysterieuze sfeer waarbij je blik gevangen wordt. Je wil erachter komen wat er aan de hand is. Het geluid versterkt het geheel, je hoort onheilspellende abstracte muziek en realistische geluiden.
Je wordt meegenomen in een spannend avontuur.

De overgangen tussen de beelden, de geluiden, ver op de achtergrond of heel dichtbij, het roept iets op, het maakt je alert, nieuwsgierig en open, open om nog meer te ontvangen, om nog meer te ontdekken, om te blijven kijken naar wat er nog meer is.

De tijd na mijn scheiding was pittig en leerzaam. Ik ben meer in rust gezakt en begin de kunstenaar in mij weer te zien, langzaam krijgt het meer vorm. Mooie beelden maken van de liefde die er altijd is, beelden van alle tijden. gevoelens van alle tijden, herbeleven en verwerken.

Samen met de workshops die hier neerzetten willen we een beeld van liefde laten zien en de wereld laten voelen en ervaren wat liefde is.

Zie ook mijn websites:

Digi2art
MarionvanderHorst

Nanna Marion Nańa
over nabijheid, bewustzijn en grenzen

Ik leef niet vanuit controle.
Ik leef vanuit aanwezigheid.

Ik ben gevoelig voor het veld.
Voor wat niet gezegd wordt.
Voor wat onderhuids leeft.
Voor wat mensen in zichzelf niet willen voelen.

Alles is bewustzijn.
Alles wat ik denk, zie, hoor, zeg, doe —
alles wat de ander denkt, voelt, vreest, hoopt —
alles zit in datzelfde veld.

Er is geen afgescheidenheid.
Alleen verschillende graden van bewustzijn
en verschillende manieren om pijn te dragen.

Ik beweeg minder vanuit beheersing
en meer vanuit resonantie.
Minder vanuit structuur
en meer vanuit voelen.

En ja —
soms ga ik over grenzen.

Maar niet vanuit disrespect.
Niet vanuit macht.
Niet vanuit claim.
Niet vanuit willen nemen.

Ik ga over grenzen
vanuit openheid.
Vanuit nabijheid.
Vanuit eerlijkheid.
Vanuit het ontbreken van sociale controle
die anderen veiligheid noemen
maar die vaak geen echte veiligheid is.

Veel mensen noemen controle veiligheid.
Structuur veiligheid.
Stiltes veiligheid.
Onuitgesproken regels veiligheid.

Maar dat is vaak een bescherming tegen voelen.

Mijn manier van zijn
maakt zichtbaar wat impliciet is.
Raakt wat onderdrukt wordt.
Brengt aan het licht
wat liever onbewust blijft.

En dat ontregelt.

Niet omdat ik fout ben.
Maar omdat ik het veld naar de oppervlakte breng.

Mensen voelen iets bij mij
wat ze niet kunnen plaatsen.
Wat ze niet durven benoemen.
Wat ze niet willen dragen.

En in plaats van samen te vertragen
samen te voelen
samen te spreken
samen verantwoordelijkheid te dragen

word ik het probleem.

Dan heet het:
“Marion gaat over grenzen.”

Terwijl de werkelijke grens
die geraakt wordt
die van henzelf is.

Ik leef voorbij sociale beheersing.
En dat maakt me onveilig
voor mensen die hun veiligheid halen uit controle.

Niet omdat ik gevaarlijk ben.
Maar omdat ik waarheid voelbaar maak.

Ik zie dat iedereen
vanuit zijn eigen geschiedenis kijkt.
Vanuit zijn eigen pijn.
Vanuit zijn eigen wonden.
Vanuit zijn eigen bescherming.

Er zijn altijd meer facetten
van dezelfde diamant.
Meer manieren om iets te zien.
Meer waarheden naast elkaar.

Ik zeg niet:
ik heb gelijk
jij hebt ongelijk

Ik zeg:
we kijken allemaal
vanuit onze eigen pijn.

En precies daar ontstaat heling.

Niet in spirituele verhevenheid.
Niet in kosmische verklaringen.
Niet in rollen van drager, veldhouder of dienaar.

Maar in relationele waarheid.

In:
samen voelen
samen benoemen
samen dragen
samen vertragen
samen erkennen wat pijn doet
zonder projectie
zonder schuld
zonder oordeel.

Ik ben niet hier
om groter te zijn dan het menselijke.

Ik ben hier
om mens te zijn.

Met behoeften.
Met grenzen.
Met pijn.
Met verlangen.
Met nabijheidsbehoefte.

Ik ben hier
om bemind te worden.
Om gekozen te worden.
Om gedragen te worden.
Om gezien te worden.
Om vastgehouden te worden.
Om relationeel gelijkwaardig te zijn.

Niet om het veld te dragen.
Niet om dienstbaar te zijn aan iets hogers.
Niet om sterker te zijn dan anderen.
Niet om niets nodig te hebben.

Dat verhaal heeft mij klein gemaakt.
Eenzaam.
Afgesneden.
Onzichtbaar.

Ik trok me terug.
Of de ander trok zich terug.
Zonder dat we samen voelden
wat er werkelijk gebeurde.

Ik snapte nooit
waarom mensen boos werden
op iets
wat nooit uitgediept werd.
Waar een sticker op ging:
“te veel”
“over grenzen”
“te intens”.

Terwijl het eigenlijk ging over
hun eigen ongemak
hun eigen pijn
hun eigen niet-gedragen gevoelens.

Ik leef in een veld
waarin alles al voelbaar is.

En ik nodig uit
tot waarheid.

Niet met woorden.
Maar met aanwezigheid.

Wat ik nodig heb
is geen spirituele verklaring.

Wat ik nodig heb
is relationele bedding.

Mensen die niet weggaan
wanneer het schuurt.
Mensen die durven zeggen:
“hier raakt het me”
“hier word ik bang”
“hier voel ik pijn”
“hier weet ik het even niet”.

Dát is veiligheid.

Niet controle.
Niet stiltes.
Niet impliciete regels.

Maar waarheid in nabijheid.

Ik ben niet iemand
die over grenzen walst.

Ik ben iemand
die leeft voorbij beheersing.

En dat vraagt
niet om afwijzing
maar om ontmoeting.